تبلیغات
قرآن ناطق - تقوا و عبودیت امام علی (ع)
 
صفحه نخست    l    تماس با مدیر    l    نسخه موبایل    RSS    l   
معرفی کتاب

کتابی است مشتمل بر هشتاد حدیث مختصر یا مفصل که در مورد فضایل و آداب عید غدیرگزینش شده است. بخش اول کتاب در خصوص بزرگداشت عید غدیر و ارتباط آن با انبیاء...

امکانات دیگر
روزشمار غدیر


  • پنجمین دوره مسابقه وبلاگ نویسی «ابلاغ غدیر»

    به لطف خداوند متعال و یاری و مدد صاحب غدیر حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام، و با توکل بر حضرت احدیت و توسل بر حضرات معصومین علی الخصوص اولین مدافع غدیر حضرت زهرای مرضیه سلام الله علیها، بر آن شدیم تا حرکتی را در راستای ترویج هرچه بیشتر عید بزرگ غدیر خم ایجاد نماییم ...

    ادامه مطلب ...
  • رمز جاذبه علی علیه السلام

    نقطه های روشن در وجود علی بسیار است اما آنچه برای همیشه او را درخشنده و تابان قرار داده است ایمان و اخلاص اوست و آن است که به و جذبه الهی داده است. سوده همدانی، بانوی فداکار و دلباخته علی،در مقابل معاویه بر علی درود فرستاد و در وصفش گفت: ...

    ادامه مطلب ...
  • باب علم نبی

    در باب مولی علی(ع) سخن بسیار گفته آمده است و هر اندیشمند توانا و سخنور نامور و هنرمند هنرآوری سعی کرده است به اندازه توش و توان خود نمی از یم اقیانوس کران ناپیدای علی را به کف آرد و انگشتانه ای را از زلال صفات موّاج و نیکویی های سرشار او لبریز نماید

    ادامه مطلب ...
  • علی علیه السلام برترین و مظلوم ترین

    مظلومیت امیرالمؤمنین علیه السلام به یک جهت محدود نمی شود و همواره در جهات مختلف، این مظلومیت ساری و جاری بوده است. یکی از این جهات مظلومیت، عدم درک صحیح از معارف و مقاماتی است که پیامبر گرامی صلی الله علیه وآله اسلام برای آن حضرت علیه السلام برشمرده اند...

    ادامه مطلب ...
  • علی علیه السلام آموزگار وحدت در میان امت

    موقع شناسی و درک شرایط زمان از ویژگی های برجسته ‏ی یک انسان مسلمان متکامل است، که علی (ع) بیشتر از همگان از آن بهره ‏مند بود، و برخوردش با مسائل نشان می‏ دهد که پیوسته اسلام و قرآن را در نظر دارد، و برای حفظ وحدت مسلمانان از هیچ فداکاری و گذشتی فرو گذاری نمی‏ کند، و در این آزمایش سخت ...

    ادامه مطلب ...
پنجشنبه 15 بهمن 1394 :: نویسنده : ح-رییعی
تقوا و عبودیت مولای متقیان
هنگامی که فرمایش آن حضرت را به نظر می‏ آوریم، به گوشه‏ ای از شخصیّت او نزدیک می ‏شویم؛ آنجا که می‏ فرماید:
«لا شَرَفَ أعْلَی مِنَ الاْ سْلامِ، وَ لا عِزَّ أعَزُّ مِنَ التَّقْوی، وَ لا مَعْقِلَ أحْسَنُ مِنَ الْوَرَعِ، وَ لا شَفیعَ أنْجَحُ مِنَ التَّوْبَةِ، وَ لا کَنْزَ أغْنی مِنَ الْقَناعَةِ، وَلا مالَ أذْهَبُ لِلْفاقَةِ مِنَ الرِّضی بِالْقُوتِ...». [1] .
«نه شرافتی برتر از اسلام است؛ نه عزّتی ارجمندتر از پارسایی؛ نه پناهی بهتر از خویشتن داری؛ نه شفیعی کارسازتر از توبه؛ نه گنجی پُرمایه‏ تر از قناعت؛ نه ثروتی نیاز برآورنده ‏تر از خرسندی به همان خوراکی که رفع گرسنگی کند».
امام- به خاطر تقوایش و حریص بودنش بر آنچه که موجب خشنودی خداوند است- از همه‏ ی مردم به تقرّب الهی شتابان تر است. او از حیث عبادت از همه‏ ی مردم بیشتر عبادت کرده و بیشتر نماز خوانده و بیش از همه با قیام و امساک (نماز و روزه) برخود سختی داده است. [2] 

گمان نمی ‏کنیم که عبادت و بندگی او به جز عبادت آزاده ‏ای باشد که فقط به
انگیزه‏ ی سپاسگزاری از نعمت پروردگارش بوده است، نه عبادت انسان ترسان از کیفر و یا عبادت سوداگری به طمع ثواب و اجر؛ بدان گونه که او خود پرستندگان و پرستش ها را طبقه بندی می‏ کند. در این طبقه بندی می‏ فرماید:

«اًّنَّ قَوْماً عَبَدُوااللهَ رَغبَةً فَتِلْکَ عِبادَُْ التُّجّارِ وَ اًّنَّ قَوْماً عَبَدُوااللهَ رَهْبَةً فَتِلْکَ عِبادَُْ الْعَبیدِ وَ اًّنَّ قَوْماً عَبَدُوااللهَ شُکْراً فَتِلْکَ عِبادَُْ الاْ حْرارِ؛ [3] .
مردمی خدا را به امید ثواب پرستیدند؛ این پرستش سوداگران است. گروهی خدا را از روی ترس عبادت کردند؛ این بندگی کردنِ بردگان و غلامان است و دسته ‏ای خدا را به انگیزه‏ ی سپاسگزاری پرستیدند؛ این عبادت آزادگان است».

گمان نمی‏ کنیم که در هیچ گفتار و کلامی، چهره ‏ی تقوا شیرین‏ تر و زیباتر و دلرباتر از این ترسیم شده باشد و بهتر بتواند دلها را به اشتیاق چشیدن طعم گوارای آن- که تمام محسوسات و معنویّات پاکیزه به آن نمی‏ رسد- به پرواز درآورد؛ آنجا که می‏ فرماید:
«... کُلُّ یَوْمٍ لا یُعْصَی اللهُ فیهِ فَهُوَ عیدٌ؛ [4] .
هر روزی که در آن نافرمانی خداوند نشود عید است».
و گمان نمی‏ کنیم سخنی دقیقتر از این گفتارش بتواند بی ارزشی و بی اعتباری زندگی این دنیا را توصیف کند و عقول و اندیشه‏ ها را بر نفرت و گریز از آن وادار سازد؛ آنجا که می‏ فرماید:
«مِنْ هَوانِ الدُّنْیا عَلَی اللهِ أنَّهُ لایُعْصی اًّلاّ فیها وَلایُنالُ ما عِنْدَهُ اًّلاّ بِتَرْکِها؛ [5] .
در پستی دنیا همین بس که خداوند جز در این دنیا معصیت و نافرمانی نمی‏ شود و جز با وانهادن و ترک این دنیا به آنچه که در نزد خداوند است نمی‏ توان رسید».

از علیّ‏ ابن الحسین- که به آخرین درجه‏ ی پرستش و بندگی خدا رسیده بود و زینت کسانی بود که خدا را بندگی کرده و بر تقوای الهی زیسته ‏اند- پرسیده شد:
«عبادت شما در مقابل عبادت جدّت چگونه است؟»
فرمود:
«مانند عبادت جدّم، در مقابل رسول خدا (ص)». [6] .
و در این گفتار مبالغه‏ ای و اشکالی نیست؛ زیرا هیچ کمالی برای همیشه به پایه‏ ی کمال انسانی پیامبر (ص) در تمام سجایا و خصلتهایش نمی ‏رسد.

چه شب زنده داری ها امام داشت و نمازهای نافله می‏ خواند! دائم الذّکر بود. برای نزدیکی به خدا غرق در تسبیح و حمد و ثنای الهی بود؛ زیرا نوافل- چه تسبیح باشد یا دعا و نماز- بهترین چیزی است که انسان مسلمان می‏ تواند اوقات فراغت و استراحت خود را با آنها پُر کند و خداوند متعال بزرگوارتر از آن است که صاحب آنها را به دست شیطان بسپارد تا او را به هر پرتگاه بدی که می‏ خواهد افکند و وی را آلوده ساخته یا به باطلی نابود کننده تمایل دهد و به خاطر بدی هایش از حساب نیکی هایش کاسته شود.
می‏ فرمود:

«ما کانَ اللهُ لِیَفْتَحَ عَلی عَبْدٍ بابَ الشُّکْرِ وَ یُغْلِقَ عَنْهُ بابَ الزِّیادَِْ، وَ لالِیَفْتَحَ عَلی عَبْدٍ بابَ الدُّعاء وَ یُغْلِقَ عَنْهُ بابَ الاًّجابَةِْ، وَ لا لِیَفْتَحَ لِعَبْدٍ بابَ التَّوْبَةِْ وَ یُغلِقَ عَنْهُ بابَ المَغْفِرَِْ؛ [7] .
خداوند بابِ شکر گزاری را به روی بنده ‏ای نمی‏ گشاید؛ در صورتی که فزونی را به رویش در فرو بندد و بابِ دعا را بر بنده ‏ای نمی‏ گشاید و اجابت و پذیرش را بر وی در فرو بندد، و باب توبه را برای بنده‏ ای نمی‏ گشاید؛ در حالی که آمرزش را بر وی در فرو بندد».
و آیا نافله، چیزی جز سپاسگزاری و استغفار است؟ از امام شعری نقل شده است که در آن می‏ فرماید:


هنگامی که فارغ البال و آسوده ‏ای، خواندن دو رکعت نماز را، برای نزدیک شدن به خدا، غنیمت بدان. (7)

و چون آهنگ سخنِ بیهوده‏ ای کردی، به جای آن تسبیح پروردگار گو. [8]

لکن، آن حضرت به مردم هشدار داد که نکند با همّت گماردن به نوافل از واجبات دور بمانند و اشتغال به فروع آنان را از اصول باز دارد و اندک را به بسیار بخرند! در مقام برحذر داشتن از این انحراف فرمود:
«لا قُرْبَةَْ بِالنَّوافِلِ اًّذا أضَرَّتِ بِالْفَرائِضِ؛ [9] .
مستحبّات- آنگاه که به واجبات ضرر بزند- نزدیک کننده‏ ی (به خدا) نخواهد بود».

مردم خواندن نماز شب را از امام فرا گرفتند و بر تلاوت اوْراد و ادعیه و زاری و گریه به هنگام یاد خدا و تسبیح و ستایش پروردگار و تمجید و بزرگداشت صفات الهی- تا جایی که فرصت و توانایی باشد- از آن حضرت پیروی نمودند و برای رسیدن به رضوان خدا با آن نیایش و دعا توسّل می‏ جستند و به غفران و آمرزش او پناهنده می‏ شدند.


نویسنده: عبدالفتاح عبدالمقصودی، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی

منابع:

1- نهج البلاغه، حکمت 371 .
2- الامام علی ابن ابیطالب (ع) ،ج 1 ، ص 103 .
3- نهج البلاغه، حکمت 237 .
4- همان، حکمت 428 .
5- همان؛ حکمت 385 .
6- شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، جلد 1، ص27 .
7- نهج البلاغه، حکمت 435 .
8- دیوان امیر المومنین (ع)، بیهقی نیشابوری.
9- نهج البلاغه، حکمت 39.


نوع مطلب : امام علی (ع)، 
برچسب ها : تقوا، مولای متقیان، عبادت، شب زنده داری، نافله،

درباره وبلاگ



سری سبز و زبانی سرخ دارم

قلم باشد به کف چون ذوالفقارم

به نفس آرم به عشق ناب مولا

زنم دم از تولی و تبری

علی سر نهان و آشکار است

خدایی ناز شست کردگار است

علی تسبیح و تکبیر و قیام است

علی هم رکعتین و هم سلام است

حمایت می کنیم
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :1
  • آخرین بازدید :